Kilka dni temu wybrałem się specjalnie do Barcelony, żeby stanąć na starcie zawodów ATHX i na własnej skórze przekonać się czym jest ten nowy format fitness racingu. W telegraficznym skrócie spróbuję za chwilę opowiedzieć Ci, czym w ogóle jest ten format, skąd się wziął i dlaczego w ostatnim czasie coraz głośniej się o nim mówi.
Skąd się wzięło ATHX i jak wygląda formuła
Format powstał w Wielkiej Brytanii w 2023 roku. Przez pierwsze dwa lata rósł stosunkowo po cichu, ale w 2025 roku wystartował już z prawie 6000 zawodnikami w sezonie, a od 2026 roku wchodzi w globalne partnerstwo z Adidasem i rusza z szerokim kalendarzem imprez w Europie i poza nią.
Same zawody trwają teoretycznie około 2,5 godziny i mają formę ciągłego wydarzenia podzielonego na trzy strefy. Podana godzina startu oznacza możliwość pojawienia się w strefie rozgrzewkowej. Miałem na to 30 minut i wspomniana strefa oznaczała stanowisko ze sztangą, ciężarami i stojakiem, do podziału na dwie osoby. Sama strefa była dość zatłoczona i gdybym miał jeszcze raz wybrać się na takie zawody, to nieco lepiej przemyślałbym logistykę, a tak udało mi się pobiegać trochę przed samym wejściem na strefę rozgrzewki, przebrać buty i zaliczyć po kilka podejść, walcząc o obciążenie na sztangę.
Pierwsza konkurencja obejmowała 20-minutowe okno na strefie siłowej, gdzie do wykonania były trzy zadania. Najpierw przez 6 minut trzeba było zbudować maksymalny ciężar na 1 powtórzenie w wyciskaniu na barki (Strict Press), później przez kolejne 6 minut maksymalne 3 powtórzenia w przysiadzie ze sztangą (Back Squat) i ostatnie 8 minut na zbudowanie maksymalnego ciężaru na 5 powtórzeń w martwym ciągu (Deadlift). Po 10-minutowej przerwie na regenerację (Refuel Zone) wchodzi się na strefę wytrzymałościową, gdzie przez 22 minuty pokonujesz naprzemiennie dystans biegiem i na ergometrze wioślarskim, w mojej kategorii było to odpowiednio 1000 m biegu (4 kółka dookoła areny) i 1000 m na wiośle. Kolejne pół godziny to znowu przerwa (Recovery Zone), a na koniec czeka Cię MetCon, czyli krótki i intensywny finisz łączący kilka ćwiczeń wykonywanych jedno po drugim. W tym roku w kategorii pro jest to:
45 cal Skierg
30x Dual DB Ground to Overhead 2 x 22,5 kg
30 m Sandbag Carry – 70 kg
30 x Box Jump Overs – 75 cm
30 m Dual DB Walking Lunges – 22.5 kg
30 m Burpee Broad Jumps
45 cal Skierg
Ważna informacja, jeśli planujesz start: konkurencje zmieniają się co roku. Organizatorzy nie trzymają się sztywno raz ustalonego schematu, więc jeśli wystartujesz w przyszłym roku, czeka Cię inny zestaw ćwiczeń niż ten, który opisuję dziś. Aktualny harmonogram, kategorie, przyszłoroczne konkurencje i zapisy znajdziesz na oficjalnej stronie athxgames.com.
Czy to podróbka Hyroxa?
To pytanie, które prędzej czy później zada sobie każdy, kto śledzi ten rynek, bo formatów hyroxo-podobnych przybywa z miesiąca na miesiąc. Odpowiedź, przynajmniej z mojej perspektywy po jednym starcie, brzmi: nie do końca.
Hyrox to jeden ciągły wysiłek. Osiem kilometrów biegu przeplecionych ze stacjami, bez realnych przerw na regenerację, gdzie dominującym czynnikiem jest tempo i wytrzymałość aerobowa. ATHX robi coś innego. Rozdziela siłę, wytrzymałość i kondycję na osobne bloki, z realnymi przerwami pomiędzy nimi. To nie jest już wyłącznie wyścig o to, kto najdłużej wytrzyma w jednym rytmie. To test tego, jak radzisz sobie w kilku różnych obszarach naraz, i to jest fundamentalna różnica w filozofii obu formatów, nie tylko kosmetyczna zmiana kolejności ćwiczeń. Bardziej mi to przypomina zawody crossfitowe dla amatorów. Z tą różnicą, że czasy się zmieniły, jest to zorganizowane na znacznie większą skalę, przez cały rok format i konkurencje są dokładnie takie same na każdym evencie, no i na koniec dostaje się rzep na plecak 😛
Wielkie marki wchodzą do gry
Tak jak Hyrox ma za sobą Pumę, tak ATHX ma teraz za sobą Adidasa. To nie jest przypadek. Kiedy format zaczyna przyciągać kilka tysięcy zawodników w sezonie, robi się interesujący dla dużych brandów sportowych, które chcą być tam, gdzie rodzi się nowy trend, zanim zrobi się to oczywiste dla wszystkich.
Powiem Ci jednak szczerze, z perspektywy kogoś, kto był na miejscu: pod względem organizacji ATHX ma jeszcze sporo do nadrobienia względem tego, co widziałem na zawodach Hyroxa. To wciąż młodszy, mniej dopracowany produkt, i to widać. Nie piszę tego, żeby kogoś zniechęcić, bo sam format broni się merytorycznie. Po prostu weź to pod uwagę, zwłaszcza jeśli jesteś przyzwyczajony już do pewnego standardu. Jeśli planujesz start, jedź tam z nastawieniem na sportową przygodę, a nie na dopiętą logistykę korporacyjnego eventu. Choć bardzo chętnie przekonałbym się w przyszłym roku, czy coś już udało się dopracować, a może to po prostu była specyfika hiszpańskiego luzu 🙂
Dla kogo jest to impreza?
Moim zdaniem przede wszystkim dla ludzi, którzy kiedyś zakochali się w crossficie. ATHX wyraźnie premiuje siłę i wszechstronną sprawność, a nie samą wytrzymałość, co jest sporym kontrastem względem Hyroxa. Jeśli miałbym szacunkowo ocenić proporcje w Hyroxie, powiedziałbym, że to około 65 procent wytrzymałości do 35 procent siły. W ATHX te proporcje są znacznie bardziej wyrównane, a strefa siłowa to nie dodatek, tylko pełnoprawny, osobno punktowany test i widać było, że tacy zawodnicy przeważali.
Jeśli więc masz za sobą historię z podnoszeniem ciężarów, gimnastyką czy klasycznym Crossfitem, a Hyrox zawsze wydawał Ci się trochę zbyt jednowymiarowy, ATHX może być formatem, w którym poczujesz się bardziej u siebie. Zwłaszcza jeśli nie poddajesz się propagandzie i nie kochasz jeszcze tak biegania, jak wydawać by się mogło, każdy.
Dlaczego warto spróbować, nawet jeśli nie jesteś siłaczem?
Nie musisz być zawodnikiem walczącym o podium, żeby ten format miał dla Ciebie sens. Dla mnie osobiście to była przede wszystkim motywacja do regularnych treningów siłowych i powrót do zajawki, którą miałem lata temu, zanim skupiłem się głównie na wytrzymałości.
Mądrze zaprogramowany trening siłowy potrafi realnie uzupełniać treningi kondycyjne i działać prewencyjnie względem urazów i przeciążeń, których w sportach wytrzymałościowych nie brakuje. Chcę tu jednak dodać jedno ważne zastrzeżenie. Przygotowując się do tego typu wyzwania, musisz podchodzić do planu z rozsądkiem, biorąc pod uwagę realne możliwości czasowe i logistyczne. Kartka przyjmie wszystko, bez oporu zapiszesz na niej 6-7 sesji tygodniowo i ewentualnie dodatkowe zadania uzupełniające, ale później trzeba te treningi faktycznie zrealizować, i to bez utraty jakości. Sztuką nie jest chodzić permanentnie zajechanym jak koń po westernie i nie mieć czasu na pracę i rodzinę. Sztuką jest ułożyć plan, który realnie wykonasz, tydzień po tygodniu, bez kontuzji i bez wypalenia.
Ja sam po prostu lubię tego typu przekrojowe treningi i wszechstronny rozwój. Format, który zmusza mnie do bycia dobrym w kilku różnych rzeczach naraz, a nie tylko w jednej, zawsze będzie mi bliższy niż wąska specjalizacja. I właśnie dlatego ATHX, mimo organizacyjnych niedociągnięć, wydaje mi się jednym z ciekawszych kierunków, jakie obserwuję ostatnio na rynku zawodów hybrydowych. Serdecznie polecam.
